Της Κατερίνας Σταυρούλα

Η Τυνησία, που ιστορικά έχει πια κερδίσει τον τίτλο της χώρας που πυροδότησε την αραβική άνοιξη, ζει την ευφορία της διενέργειας των πρώτων εκλογών μετά την πτώση του καθεστώτος Μπεν Αλί, που σύμφωνα και με διεθνείς παρατηρητές ολοκληρώθηκαν χωρίς προβλήματα. Νικητής των εκλογών για την ανάδειξη Συντακτικής Συνέλευσης, το μετριοπαθές ισλαμικό κόμμα Ενάχντα, που σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα που δόθηκαν επίσημα από την εκλογική επιτροπή της χώρας καταλαμβάνει 44 έδρες, στις 14 από τις 27 περιφέρειες που έχουν καταμετρηθεί. Αν σε αυτές προστεθούν και τα αποτελέσματα της ψήφου στο εξωτερικό, οι έδρες ανέρχονται προς το παρόν στις 55 σε σύνολο 217 της Εθνοσυνέλευσης.

Οι εκπρόσωποι του Ενάχντα ανακοίνωσαν μετά την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας ότι το κόμμα συγκεντρώνει μεταξύ 30%-40% των ψήφων. Η δεύτερη θέση φαίνεται να ανήκει πλέον στο κεντροαριστερό Κογκρέσο για τη Δημοκρατία του Μονσέφ Μαρζουκί. Ακολουθεί η εκλογική Λαϊκή Λίστα για την δικαιοσύνη και την ανάπτυξη που αποτέλεσε και τη μεγάλη έκπληξη, αν ληφθεί υπόψη ότι ο ηγέτης του συνδυασμού, εκατομμυριούχος Χεσμί Χααμντί, ζει στο Λονδίνο, είναι ένας από τους παραδοσιακούς ισλαμιστές που υπήρξε και σύμμαχος του Μπεν Αλί και έφερε σε πέρας την προεκλογική του καμπάνια μέσω της δορυφορικής τηλεόρασης Αλ-Μοστακίγια που σημειώνει υψηλή τηλεθέαση στην Τυνησία.

Το κόμμα του έχει ήδη δεχτεί σφοδρή κριτική στη χώρα αλλά και στη Γαλλία για τη χρήση ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης κατά την προεκλογική περίοδο, όπως και για την αδιαφάνεια των οικονομικών του στοιχείων. Επόμενο στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων το κεντροαριστερό Ετακατόλ του Μουσταφά Μπεν Τζαφαάρ, ο οποίος έχει ήδη δηλώσει έτοιμος για διαπραγματεύσεις ώστε να δημιουργηθεί μια προσωρινή κυβέρνηση συνεργασίας που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές αφού καταρτιστεί το νέο Σύνταγμα. Έδρες στην εθνοσυνέλευση καταλαμβάνουν και ο αριστερός συνδυασμός συνεργασίας Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα αλλά και η Επαναστατική Εναλλακτική, συνδυασμός που δημιουργήθηκε από το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα της Τυνησίας. Μετά τα πρώτα διευκρινιστικά αποτελέσματα της κάλπης, ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία νέας κυβέρνησης.

Το στίγμα έδωσε άμεσα ο εικονιζόμενος Ρασίντ Γανούσι, ηγέτης των ισλαμιστών της Τυνησίας και φαβορί πλέον για τη θέση του προσωρινού προέδρου της χώρας, που δήλωσε ότι έκρινε «απολύτως φυσικό το κόμμα που απέσπασε την πλειοψηφία να ηγηθεί της κυβέρνησης» και έκανε λόγο για τη δημιουργία μιας «μεγάλης εθνικής συμμαχίας» που μετά και την νίκη του τυνησιακού λαού απέναντι σε ένα ουσιαστικά δικτατορικό καθεστώς, είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει και πολιτικούς χώρους που αγωνίστηκαν γι’ αυτή την ανατροπή.

Από την πλευρά του Ενάχντα έχουν ήδη προσδιοριστεί ως επιθυμητοί εταίροι σε αυτή την κυβέρνηση το Κογκρέσο για τη Δημοκρατία και το Ετακατόλ, κόμματα που στηρίζουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και φαίνεται πως κρίνονται ως απαραίτητοι σύμμαχοι για να καθυσηχάσουν και τις ανησυχίες της Δύσης που έσπευσε να χαιρετήσει τις εκλογές, σημειώνοντας την ανάγκη συνεργασίας.

Ταυτόχρονα βέβαια πρέπει να διατηρηθούν και οι απαραίτητες ισορροπίες στο εσωτερικό της χώρας, που με τη λαϊκή παρέμβαση να συνεχίζεται ισχυρή μετά την πτώση του καθεστώτος Μπεν Αλί, δεν φαίνεται να υπάρχουν πολλά περιθώρια να παραχωρηθούν πλέον οι ελευθερίες που κερδήθηκαν. Γι’ αυτό το λόγο στην πρόταση συνεργασίας, αρνητικό εμφανίστηκε ήδη το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα το οποίο υποστήριζει ότι οι ισλαμιστές θα διαβρώσουν τις ελευθερίες της χώρας.

Το Ενάχντα έχει ήδη δηλώσει την πρόθεσή του στην κυβέρνηση που θα δημιουργηθεί να αναλάβει τη θέση του πρωθυπουργού ο Χαμαντί Τζεμπαλί, ο δεύτερος ουσιαστικά στην ιεραρχία του κόμματος. Ο Τζεμπαλί, συνιδρυτής του Ενάχντα, μηχανικός και δημοσιογράφος, φυλακίστηκε για 16 χρόνια απο το καθεστώς Μπεν Αλί και θεωρείται μετριοπαθής ισλαμιστής.

Κι ενώ ο Γκανουσί προτάσει ως κυρίαρχη την αραβική ταυτότητα της Τυνησίας, πατώντας στην ενίσχυση του εθνικού προσδιορισμού που περιλαμβάνει σαφώς και το θρησκευτικό στοιχείο, ο πρόεδρος του Κογκρέσου για τη Δημοκρατία, Μονσές Μαρζουκί δήλωσε ήδη ότι «κόκκινη γραμμή είναι για μια ακόμη φορά οι πολιτικές ελευθερίες, τα δικαιώματα του ανθρώπου, τα δικαιώματα της γυναίκας, του παιδιού και από αυτά δεν θα κάνουμε ποτέ βήμα πίσω». Από την πλευρά του ο αριστερός συνασπισμός του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος δήλωσε ότι «ο λαός δεν έδωσε λευκή επιταγή στο Ενάχντα».

Σε ένα οικονομικό τοπίο που καθορίζεται από δείκτες που σημειώνουν μηδενική ανάπτυξη από τον περασμένο Ιανουάριο και όπου η άνεργία έχει εκτοξευθεί στο 19%, φαίνεται βάσιμη η κριτική του γενικού γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών της Τυνησίας που ήδη πριν τις εκλογές έκανε λόγο για «αφόρητη υπερτίμιση του κόστους ζωής» που σε συνδυασμό με αυτό που σημείωνε ως «επιστροφή του φόβου» δεν μπορεί να ξεπεραστεί απλά μέσω νέων εκλογικών συσχετισμών.

Η χώρα επιπλέον παραμένει υπερχρεωμένη λόγω της πολιτικής Μπεν Αλί. Και μετά τις πρώτες ελεύθερες εκλογές, γίνεται φανερό ότι το ζήτημα των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων παραμένει στο κέντρο της συζήτησης αλλά και της διεκδίκησης για το λαό της Τυνησίας.

Του Μιχάλη Ψύλου

«Τώρα που η Λιβύη έπεσε, η Δύση μπορεί να εξετάσει μια στρατιωτική επίθεση κατά της Συρίας», δήλωνε αμέσως μετά την εκτέλεση του Καντάφι ο αμερικανός ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Τζον Μακ Κέιν από το βήμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, στο Αμάν της Ιορδανίας. «Τώρα που οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη τελείωσαν, θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας στις πρακτικές στρατιωτικές επιχειρήσεις που πρέπει να αναλάβουμε για την προστασία των σύρων πολιτών», τόνισε χαρακτηριστικά ο Μακ Κέιν, που διαθέτει μεγάλη επιρροή στο αμερικανικό Κογκρέσσο. Στην ομιλία του ο Μακ Κέιν αποκάλυψε οτι η Ουάσινγκτον επεξεργάζεται ήδη με τη συριακή αντιπολίτευση το σχέδιο για την «μετά Άσαντ εποχή».

Οι δηλώσεις του ακροδεξιού γερουσιαστή ακολούθησαν την απόφαση του προέδρου Ομπάμα να ανακαλέσει τον αμερικανό πρεσβευτή Ρόμπερτ Φορντ από τη Δαμασκό, λίγους μήνες μετά την τοποθέτησή του. Η Ευρωπαική Ενωση κάλεσε για μια ακόμη φορά τον Άσαντ να παραιτηθεί, προειδοποιώντας με νέες κυρώσεις.

H εξέγερση του συριακού λαού κατά του Μπασάρ αλ Άσαντ από τον περασμένο Μάρτιο έχει στοιχίσει ήδη τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους, καθώς ο σύρος πρόεδρος δεν διστάζει καθημερινά να πνίγει στο αίμα κάθε λαϊκή εξέγερση.

Οι Αμερικανοί μπορεί να προετοιμάζουν μεθοδικά την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ, αλλά υποχρεώνονται να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση γιατί γνωρίζουν ότι το μπααθικό καθεστώς είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί με εσωτερική εξέγερση, ενώ οποιαδήποτε βεβιασμένη κίνησή τους μπορεί να προκαλέσει γενική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή με ανυπολόγιστες ενδεχομένως ζημιές για την Ουάσινγκτον. Όπως σημειώνει η αμερικανική επιθεώρηση Στράτφορ, «τους τελευταίους μήνες, η συριακή αντιπολίτευση έχει αποτύχει εντελώς να ανατρέψει το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, επειδή ο στρατός είναι πιστός στον Άσαντ σε μεγάλο βαθμό και καλά οργανωμένος. Όπως και στην περίπτωση της Λιβύης, που ο Καντάφι ήταν στα πρόθυρα της νίκης όταν το ΝΑΤΟ επενέβη, έτσι και το συριακό καθεστώς δεν φαίνεται να είναι μπροστά στην κατάρρευση».

Προς το παρόν οι Αμερικανοί ασκούν έντονες πιέσεις για να διαταραχθεί η συμμαχία Δαμασκού - Τεχεράνης και να μειωθεί η συριακή βοήθεια προς τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ και την παλαιστινιακή Χαμάς. «Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως το ΝΑΤΟ θα επέμβει σε μια χώρα που συνορεύει με την Τουρκία, το Ιράκ, την Ιορδανία, το Ισραήλ και το Λίβανο, καθώς υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί ένα περιφερειακό χάος», τονίζει το Στράτφορ και προσθέτει: «Η αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ θα ενισχύσει σημαντικά την επιρροή του Ιράν και αν ο Άσαντ δεν ανατραπεί, τότε θα αλλάξει εντελώς η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή».

Ο σύρος πρόεδρος είναι βέβαια από τα πιο δεξιά στοιχεία του κόμματος Μπάαθ και υπό την ηγεσία του η Συρία όχι μόνο δεν κράτησε αντι-αμερικανική στάση, αλλά συνεργάστηκε για παράδειγμα με τη CIA για τη μεταφορά σε συριακές φυλακές ατόμων που οι Αμερικανοί απήγαγαν από αραβικές χώρες, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν ή κράτη της Κεντρικής Ασίας. Συνεργάτης των Αμερικανών είχε καταντήσει άλλωστε και ο Σαντάμ Χουσεΐν όσο και ο Καντάφι τα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Παρόλ’ αυτά, η Ουάσινγκτον δεν δίστασε να εξαπολύσει πόλεμο εναντίον τους, θέλοντας να τσακίσει στη συνείδηση των αραβικών μαζών ακόμη και κάθε ανάμνηση ριζοσπαστικής εθνικοαπελευθερωτικής αντίστασης και εξουσίας. Την ίδια τύχη προετοιμάζουν και για τον Μπασάρ αλ Άσαντ, καθώς και η Συρία διαδραμάτισε τις προηγούμενες δεκαετίες κορυφαίο ρόλο στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των αραβικών χωρών εκείνης της εποχής. Στις πρώην ριζοσπαστικές αραβικές χώρες κατόρθωσε μάλιστα να έχει κάποιες επιτυχίες η λεγόμενη «αραβική άνοιξη», ενώ στις παραδοσιακές φεουδαρχίες του Κόλπου, για παράδειγμα, η αντίσταση κατεστάλη εύκολα από τις αρχές.

Πρωτοφανής μεταπολιτευτικά η μεγαλειώδης συμμετοχή περισσότερων από 500.000 εργαζομένων και λαού στην Αθήνα και άνω του ενός εκατομμυρίου σε όλη την Ελλάδα, την Τετάρτη, πρώτη μέρα της 48ωρης γενικής πολιτικής απεργίας. Το ανώτερο ποιοτικά αίτημα «κάτω η κυβέρνηση – έξω η τρόικα», σφράγισε ανεξίτηλα το χαρακτήρα της, εκτίναξε τη μαζικότητα και ανέβασε τη μαχητικότητα. Πολιτικά τελειωμένη, αλλά γι’ αυτό και πολύ πιο επικίνδυνη, η κυβέρνηση Παπανδρέου κλιμάκωσε τη βία και την καταστολή εξαπολύοντας τις φονικές ορδές των ΜΑΤ και το χημικό πόλεμο κατά του «εχθρού λαού», την ώρα που ψήφιζε τραυματισμένη το πολυνομοσχέδιο – έκτρωμα στη Βουλή. Με την προμελετημένη δράση ασφαλιτών προβοκατόρων και αξιοποιώντας την εγκληματική δράση των ομάδων της «τυφλής βίας», που αντικειμενικά εντάσσονται στα επιτελικά σχέδια της ΕΛΑΣ και των μυστικών υπηρεσιών, κυβέρνηση – κράτος – παρακράτος επιτέθηκαν δολοφονικά κατά της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ, της περικύκλωσης της Βουλής και της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, οδηγώντας στον πρώτο νεκρό του αγώνα και σε δεκάδες τραυματίες.

Όμως, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Η τρομοκρατία δεν θα περάσει! Άμεσα μπορεί και πρέπει να γίνει ένα νέο βήμα στην πολιτική ενοποίηση, τη συνειδητότητα, την κλιμάκωση και τις μορφές ανεξάρτητης οργάνωσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Για ένα κοινωνικό, λαϊκό αγωνιστικό μέτωπο με εργατική ηγεμονία και πολιτική κατεύθυνση τη ρήξη και ανατροπή της επίθεσης, την επιβίωση των εργαζομένων και την απόσπαση του κλεμμένου πλούτου. Σε αυτό το μέτωπο μπορεί και πρέπει να συμβάλει καταλυτικά όλη η Αριστερά με την κοινή της δράση, υπερβαίνοντας τον ενδοαριστερό «εμφύλιο». Οι ευθύνες όλων των συνιστωσών της είναι ιστορικές.

 «Αποκατάσταση» αγωνιστών από ΚΚΕ

Κάτω από ολόκληρες στρώσεις ανούσιας λαθολογίας και παραχαράξεις, το επαναστατικό κίνημα του αιώνα που πέρασε αποκαλύπτει γνωστούς, άγνωστους αλλά καθόλου απλούς ανθρώπους, που με τον ανιδιοτελή επαναστατικό τους αγώνα χάραξαν την ιστορία. Τέτοιοι ήταν οι Νίκος Βαβούδης, Άρης Βελουχιώτης και Νίκος Ζαχαριάδης.

 του Αλέκου Αναγνωστάκη 

Διαβάστε περισσότερα

Χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων και εργαζόμενων σε οργανισμούς και φορείς του Δημοσίου πλημμύρισαν την Τετάρτη την Αθήνα αλλά και πόλεις της περιφέρειας. Η οργή για τη διαρκώς ογκούμενη επιδείνωση των όρων ζωής και εργασίας των εργαζόμενων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, εκφράστηκε με την πρωτόγνωρη συμμετοχή τους στην απεργία και στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Πολλοί κάνουν λόγο για τη μεγαλύτερη δημοσιοϋπαλληλική απεργία των τελευταίων δεκαετιών και για 30.000 διαδηλωτές, αφού η εικόνα της συγκέντρωσης της Αθήνας, παρέπεμπε στις τελευταίες πανεργατικές απεργίες. Η απεργία της Τετάρτης ανέδειξε δύο σημαντικά στοιχεία, που αξίζει να σημειωθούν.

γράφουν: Στράτος Βουραζέρης

               Δημήτρης Σταμούλης 

Διαβάστε περισσότερα