Γεννημένος το 1979, ο Θέμος Σκανδάμης ξεχωρίζει ανάμεσα στους πολύ νέους και πολύ αξιόλογους τραγουδοποιούς των Αθηνών. Το επόμενο Σάββατο μάλιστα εμφανίζεται στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Το Πριν τον αναζήτησε και του δίνει το λόγο αυτή την πρώτη Κυριακή του Ιουλίου.

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Φραντζή

Διαβάστε περισσότερα

Ας μην περιμένει ο αναγνώστης απαντήσεις από τον Στίγκα για την αποκαθήλωση της γενιάς μας. Δεν μας παίρνει ο ποιητής από το χέρι. Ο ποιητής μας δίδασκε –και οφείλει να μας διδάσκει– θάρρος. Αυτή είναι η πολιτική διάσταση της ποίησης. Το θάρρος. Η ποίηση του Στίγκα είναι αν μη τι άλλο ποίηση θαρραλέα. Γι’ αυτό είναι τίμια και γι’ αυτό είναι ποίηση.

Δεν τρέμουν πια τα χέρια μου Κι αυτό να σας τρομάζει  του Γιάννη - Ιόλαου Μανιάτη

Διαβάστε περισσότερα

Τα γλυπτά της Μαρίας Βλαντή απαλλαγμένα από το αφηγηματικό στοιχείο περικλείουν τις δικές της απόψεις και αξίες για τον κόσμο και τη ζωή. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 21 Aπριλίου στην αίθουσα τέχνης Μέδουσα, Ξενοκράτους 7 στο Κολωνάκι.

Πλανόδιος Αριστερός, Αντώνης Κασίτας, 

Διαβάστε περισσότερα

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο, (Les Neiges Du Kilimandjaro, Robert Guediguian, Γαλλία), σε αντίθεση με τον τίτλο της, είναι μια πολύ ζεστή ταινία για τη φιλία, τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, τα ιδανικά της μαχόμενης και οργανωμένης εργατικής τάξης που φθίνουν σε έναν καινούργιο κόσμο ατομικής απόγνωσης και βίας.

του Παναγιώτη Φραντζή

Διαβάστε περισσότερα

Τα διηγήματα του Γιάννη Οικονομίδη που συγκεντρώνονται στον τόμο με τίτλο Πράσινο πάντοτε το δέντρο της ζωής (εκδ. Νόβολι) είναι αβίαστος καρπός μιας ζωής πλούσιας σε βιώματα, της κοινωνικής, πνευματικής και προσωπικής του οδοιπορίας στον κακοτράχαλο καιρό μας. Διαφωνώντας με την ακροτελεύτια πρόβλεψη και αφιέρωσή του, ο συγγραφέας μπορεί και πρέπει να μας χαρίσει και άλλα αναβρύσματα του ταλέντου και της ανθρωπιάς του.

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Διαβάστε περισσότερα

Ο Χάρολντ Πίντερ γράφει το 1978 την Προδοσία βλέποντας να ανθεί ένας συγκεκριμένα τακτοποιημένος τρόπος ζωής. Γύρω από το σπίτι, την καριέρα, την οικογένεια, η «μεσαία τάξη» οικοδομεί την ευρύτερη εστία της που περιλαμβάνει ανίσχυρες φιλίες, κρυφούς έρωτες και έναν ατομικισμό έτοιμο να σαρώσει στο διάβα του τα πάντα.

του Παναγιώτη Φραντζή

Διαβάστε περισσότερα

 Επαναστατική θεωρία και μάχιμος ανατρεπτικός πολιτισμός είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το πρόγραμμα διαλέξεων και συζητήσεων της νέας λέσχης των «Αναιρέσεων» στη Θεσσαλονίκη. Με ένα κύκλο μελέτης του έργου του Καρλ Μαρξ, θεματικά αφιερώματα και παρουσιάσεις βιβλίων, ο νέος χώρος έχει δώσει ήδη δείγματα γραφής.

του Λευτέρη Καραμήτρου

Διαβάστε περισσότερα

Μια εντελώς παράδοξη ιστορία αφηγείται ο Γιώργος Αλεξάτος στο βιβλίο του Πλατεία Μπελογιάννη, η οποία εκτυλίσσεται στη ...λαοκρατούμενη βόρεια Ελλάδα, εκεί που ο Δημοκρατικός Στρατός ουδέποτε ηττήθηκε, ο Γράμμος ποτέ δεν παραδόθηκε και η Θεσσαλονίκη ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα μετά την εκδίωξη του Eθνικού Στρατού.

της Νατάσας Κεφαλληνού

Διαβάστε περισσότερα

Πολύ πετυχημένο γυναικείο κάστινγκ

Ο Βλαντίμιρ και ο Εστραγκόν, οι δύο βασικοί ήρωες του έργου, δεν περιμένουν την έλευση της ιστορίας. Ούτε την προκαλούν. Δεν προετοιμάζουν κάποια ανατροπή. Στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν σε τίποτα. Ούτε σε Θεό ούτε σε ανθρώπους. Πνίγονται σε ένα υπαρξιακό αδιέξοδο και φλερτάρουν διαρκώς με την ιδέα του θανάτου. Μισοαστεία, μισοσοβαρά. Ο θάνατος πάντως είναι εκεί, στο σκοινί που τους λείπει για να κρεμαστούν από το ξεραμένο δέντρο.

του Παναγιώτη Φραντζή

Διαβάστε περισσότερα

Του Πλανόδιου Αριστερού, Αντώνη Κασίτα

Μονόδρομος είναι ο τίτλος της φετινής Μπιενάλε της Αθήνας, που πραγματοποιείται αυτό τον καιρό στην πρωτεύουσα. Ο Μονόδρομος εμπνέεται από τη ζωή και το έργο του Βάλτερ Μπέντζαμιν και από το ομώνυμο βιβλίο του, του 1928. Πρόκειται για μια αφήγηση που εκτυλίσσεται σε μια σειρά από ιστορικά κτίρια της Αθήνας και συνιστά ένα φανταστικό διάλογο μεταξύ του Μικρού Πρίγκιπα και του Βάλτερ Μπέντζαμιν. Καθώς ο διανοούμενος αποχωρεί ηττημένος μπροστά στο ζόφο της σημερινής πραγματικότητας, ο Μικρός Πρίγκιπας θέτει συνεχώς ερωτήματα με την αφοπλιστική αθωότητα ενός μικρού παιδιού.

«Ο Μονόδρομος πραγματοποιείται παρά την κρίση που έχει διαβρώσει την ελληνική καθημερινότητα. Διοργανώνεται εν μέσω μιας έκτακτης συνθήκης, χάρη στην ουσιαστική συμβολή όλων των συμμετεχόντων και συνθέτει τα ετερόκλητα κομμάτια μιας αναζήτησης που απευθύνεται στο “εδώ” και στο “τώρα”. Παράλληλα, αμφισβητεί ιστορικές αφηγήσεις οι οποίες έχουν λειτουργήσει ως προτάγματα της ελληνικής κοινωνικοπολιτικής και αισθητικής ταυτότητας και οδήγησαν στην αέναη αιώρηση της χώρας ανάμεσα στο “πριν” (παράδοση) και στο “μετά” (εκσυγχρονισμός). Η Αθήνα καταγράφεται και προβάλλεται ως μια εμβληματική πόλη, ενώ σήμερα αποτελεί το επίκεντρο των αναταράξεων στην Ελλάδα, ένα πεδίο μαζικών διαδηλώσεων και δημόσιων συζητήσεων».

120 καλλιτέχνες Έλληνες και ξένοι συμμετέχουν στα φετινά δρώμενα, όπου επιχειρείται ένα ταξίδι στην ελληνική ιστορία με πολλές αναφορές στην οικονομική κρίση. Ένα συμβολικό αλλά παραμελημένο κτίριο που βρίσκεται σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του κέντρου της Αθήνας ανοίγει για το κοινό, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Κατά τη διάρκεια της 3ης Μπιενάλε της Αθήνας η Διπλάρειος Σχολή μετατρέπεται σε ένα διεθνή κόμβο που φιλοξενεί το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης του Μονόδρομου, όπως επίσης και ένα εκτενές πρόγραμμα εκδηλώσεων, δράσεων, εργαστηρίων και ομιλιών, με στόχο τη δημιουργία μίας πολιτικής στιγμής παρά ενός πολιτικού θεάματος. Συνεχίζεται στους χώρους του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων στο Πάρκο Ελευθερίας, το Κέντρο Τεχνών και το Μουσείο «Ελευθέριος Βενιζέλος», οι οποίοι έχουν σαφείς αναφορές στη μοντέρνα ελληνική ιστορία. Τα έργα τέχνης λειτουργούν αντιστικτικά δίπλα σε αρχεία, φωτογραφικά ντοκουμέντα και ιστορικά αντικείμενα, καταγράφοντας την Ελλάδα και την 3η Μπιενάλε της Αθήνας ως ένα «Μουσείο υπό κατάρρευση» που εκπέμπει και αντιστέκεται στην προδιαγεγραμμένη καταστροφή. Σήμερα που η ιστορία μοιάζει να ξεδιπλώνεται με μεγάλη ταχύτητα, η τέχνη δεν μπορεί παρά να αρνηθεί την αναπαραγωγή νομοτελειακών προταγμάτων. Την έκθεση έχουν επιμεληθεί οι Νικόλας Μπουριώ, Ξένια Καλπακτσόγλου και Poka-Yio.

Και εδώ αρχίζουν τα ευτράπελα, οι κακοήθειες, οι μέθοδοι που παραπέμπουν σε άλλες εποχές ή όπως αλλιώς θέλει να το χαρακτηρίσει καθένας. Παρότι μεγάλος χορηγός επικοινωνίας, η ΕΡΤ αρνήθηκε να προβάλει το διαφημιστικό σποτ διάρκειας 25 δευτερολέπτων της φετινής Μπιενάλε. Το σποτ σκηνοθέτησε ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης της νέας γενιάς, ο Γιώργος Ζώης, ο σκηνοθέτης της μικρού μήκους ταινίας Casus Belli που είχε διαγωνιστεί στο περσινό φεστιβάλ της Βενετίας. Είναι εύστοχο και αφαιρετικό και στοχεύει στο κέντρο της σημερινής πραγματικότητας. Ένα κουτί κόκκινη μπογιά πέφτει πάνω στο κράνος ενός αστυνομικού των ΜΑΤ. Ένα χέρι κρατώντας έναν πλαστικό κεσέ παίρνει συσσίτιο. Ένας νεαρός εκσφενδονίζει μία μολότοφ. Ένας άλλος νεαρός φτύνει νερό στο φακό μιας κάμερας. Αυτό το τελευταίο πλάνο ήταν προφητικό για το μέλλον του σποτ.

Ενοχλήθηκαν οι κύριοι της διοίκησης της ΕΡΤ για τις εικόνες αυτές. Εξεπλάγησαν αφαντάστως μόλις το είδαν στο ίντερνετ. Σκέφτηκαν: Μπα, ψεύτικες σκηνές περιγράφονται. Ποτέ μα ποτέ δεν τους έχει τύχει να δουν τέτοιες σκηνές στους δρόμους της πόλης, τ’ ορκίζονται. Μα δεν το έχουν καταλάβει οι αχρείοι που ασχολούνται μόνο με παπαγαλισμούς, προπαγάνδες και εργασιακές εφεδρείες, ότι ουδέν κρυπτόν σήμερα; Τα πάντα γίνονται μπούμερανγκ και επιστρέφουν στα μούτ ρα αυτού που τα εκσφενδονίζει. Ο Μόσιαλος με τις βαρύγδουπες δηλώσεις «η ΕΡΤ ανήκει στο λαό» (κάτι ανάλογο με το «είμαστε αντιεξουσιαστές» του, ας πούμε, πρωθυπουργού) δήλωσε άγνοια για το συμβάν. Αχρειότητες.

Επικοινωνήσαμε με το συνδιευθυντή της Μπιενάλε, Αυγουστίνο Ζενάκο, ο οποίος μας δήλωσε για το γεγονός της απαγόρευσης μετάδοσης του διαφημιστικού σποτ: «Παρά το ότι είναι θλιβερό, το σποτ εκφράζει τη σημερινή κατάσταση και είναι επίκαιρο. Δεν περίμενα διαφορετικά πράγματα από αυτό που ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αποκαλεί κρατική τηλεόραση».

Εις πείσμα όλων, ο πολιτισμός και η τέχνη είναι εδώ, δεν αντικατοπτρίζει μα «σαν φακός μεγεθύνει» όλα τα προβλήματα και τις καταστάσεις. Αντιστέκεται προτάσσει και προτείνει. Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 11 Δεκεμβρίου 2011.

Της Δήμητρας Γιαννακού*

Το Δέρμα που κατοικώ, λέγεται η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδοβάρ, ταινία βίαιη, ψυχρή, συνταρακτική, χειραγώγησης και πάνω απ’ όλα ανατρεπτική που ξαφνιάζει τους πάντες. Μια απόλαυση για όσους αρέσει να καθοδηγούνται σε μονοπάτια όπου η παράβαση και η διαστροφή συνυπάρχουν ανακατεμένες με μια γερή δόση σασπένς και ολοκληρωτικής αναστροφής των δεδομένων.

Ο σκηνοθέτης με τη βοήθεια του αδερφού του καταφέρνει να δώσει μια κινηματογραφική διασκευή του γαλλικού νουάρ μυθιστορήματος του Τιερί Ζονκέ, Mygale, Μυγαλή, η δηλητηριώδης αράχνη, σχέδιο που ονειρευόταν να πραγματοποιήσει εδώ και χρόνια. Με Το Δέρμα που κατοικώ αφηγείται την ιστορία ενός πλαστικού χειρουργού, του Ρόμπερτ Λεντγκράντ (Αντόνιο Μπαντέρας) που διακατέχεται από εμμονές και ένα αδηφάγο πάθος για την αποθανούσα γυναίκα του η οποία κάηκε πέφτοντας θύμα ενός ατυχήματος. Αυτό το πάθος του θα μετατοπιστεί στο χώρο της έρευνας, μέσω της οποίας θα προσπαθήσει να κατασκευάσει στο εργαστήριό του ένα δέρμα με σκοπό να το προσαρμόσει σε μια γυναίκα, τη μυστηριώδη Βέρα (Έλενα Ανάγια) που κρατά «αιχμάλωτη» στην πολυτελή του οικία. Η συνένοχός του, τροφός και μητέρα ταυτόχρονα, η Μαρίλια (ρόλο που υποδύεται μια κλασική φιγούρα του έργου αυτού του σκηνοθέτη, η Μαρίς Παρέδες) δεν θα μπορέσει να τον προστατεύσει από τις βασανιστικές σκέψεις του παρελθόντος που έχουν καταδυναστεύσει τη ζωή του κάνοντάς τον να χάσει κάθε έλεγχο και κάθε ηθική. Η γυναίκα - πειραματόζωο θα καταφέρει να απελευθερωθεί από τα δίχτυα του παρανοϊκού;

Με Το Δέρμα που κατοικώ, ο Πέδρο Αλμοδαβάρ επιστρέφει στο φιλμ νουάρ το οποίο είχε προσεγγίσει με την ταινία του Καυτή σάρκα ή πιο έμμεσα με την ταινία του Κακή εκπαίδευση. Μετά από είκοσι χρόνια συνεργάζεται ξανά με τον Αντόνιο Μπαντέρας –ο οποίος οικειοποιούμενος ένα στυλ α λα Κάρι Γκραντ δεν φαίνεται να έχει γεράσει καθόλου– και τον εμπλέκει σε μια ιστορία τρανσ-γένεσης και πλαστικής χειρουργικής που αποπνέει έναν αέρα παλιών θρίλερ, παραπέμποντας αναπόφευκτα σε αναφορές ποικίλων κινηματογραφιστών: από τον Φραντζού (Μάτια χωρίς πρόσωπο) και τον Χίτσκοκ (Δεσμώτης του ιλίγγου) μέχρι και τον ακραίο, ψυχεδελικό Ντάριο Αρτζέντο.

Πρόκειται για την αναπαράσταση μιας παρανοϊκής κατάστασης κινηματογραφημένης όμως με τον ψυχρό και μεθοδικό τρόπο ενός επιστήμονα που θίγει το ζήτημα της ταυτότητας καθώς και των «επιδερμικών», επιφανειακών σχέσεων του σύγχρονου ανθρώπου.

*Η Δήμητρα Γιαννακού είναι φιλόλογος και κριτικός κινηματογράφου.

Aν η ιστορική μνήμη μένει αναλλοίωτη, τότε και μόνο υπάρχει ελπίδα για το μέλλον και είναι σίγουρο ότι δεν θα συμβούν παρόμοια εγκλήματα από δυνάμεις σκοτεινές. Εξήντα εφτά ακριβώς χρόνια έχουν περάσει από τη σφαγή του ηρωικού λαού της Κοκκινιάς, 17 Αυγούστου του 1944, στο μπλόκο που έκαναν οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες, τους χίτες και ταγματασφαλίτες. Δεν θα υπήρχε καλύτερος τρόπος να τιμηθεί η μνήμη των 315 ηρωικών Κοκκινιωτών που εκτελέστηκαν και των εκατοντάδων άλλων αγωνιστών που βασανίστηκαν και στάλθηκαν στα ναζιστικά κολαστήρια και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από την προβολή της ταινίας του Άδωνη Κύρου Το μπλόκο.

Πλανόδιος Αριστερός, Αντώνης Κασίτας 

Διαβάστε περισσότερα

Ξέρετε, αρχίζω και συγχύζομαι», είπε ο Zack de la Rocha των Rage Against The Machine. Kαι συνέχισε: «Βλέποντας τις ειδήσεις τελευταία και ακούγοντας όλα αυτά τα κοινότοπα λόγια. Όλα αυτά τα λόγια για την Ιρλανδία και όλα αυτά τα λόγια για την Πορτογαλία και όλα αυτά τα λόγια για την Ισπανία και όλα αυτά τα λόγια για την Ελλάδα.

του Μιχάλη Παπαμακάριου

Διαβάστε περισσότερα

Ίσως να μην υπήρχε καλύτερος τίτλος για μία ταινία και για μία έκδοση –από τον περασμένο μήνα– που θέλει να μιλήσει γι’ αυτά που συνέβησαν στις κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις και καταλήψεις, από τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 μέχρι και τις απεργίες του 2010. Το …όργωμα της γης φέρνει στην επιφάνεια, στο φως του ήλιου, εκείνα τα στοιχεία του εδάφους που κρύβονται στο εσωτερικό του. Έτσι και ο Κώστας Κολλημένος, με το ντοκιμαντέρ Οργώνοντας το χρόνο, μας προσέφερε πέρσι «εικόνες από μία κάμερα που ήταν μέσα στη διαδήλωση, συμμετείχε στην κατάληψη, αναζήτησε εκείνους που βίωσαν και πρωταγωνίστησαν στις αντιστάσεις». Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε το 2010 και απέσπασε τιμητική διάκριση στο φεστιβάλ της Χαλκίδας.

Πρόσφατα το ντοκιμαντέρ Οργώνοντας το Χρόνο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΨΜ στη μορφή του βιβλίου, όπου φιλοξενούνται πολλές εικόνες από τα κινήματα και τις αντιστάσεις της προηγούμενης διετίας αλλά και λίγα γραπτά που «φωτίζουν» περισσότερο τις «κρυφές μικρές πόρτες» και το «ραγισμένο τοίχο» που δημιουργήθηκε στο δρόμο του αγώνα και κατάγραψε η κάμερα του Κ. Κολλημένου. 

Διαβάστε περισσότερα

Προσεγμένη σκηνοθεσία και υποβλητικές ερμηνείες χαρακτήρισαν την παράσταση του κλασικού έργου Ριχάρδος Γ’  με πρωταγωνιστή το διάσημο Κέβιν Σπέισι. Οι φανερές ομοιότητες του σεξπιρικού ήρωα με τις απολυταρχικές μορφές ηγετών του καιρού μας έδωσαν και πάλι στην Επίδαυρο στοιχεία πολιτικής κριτικής και ενθουσίασαν κοινό και κριτικούς.

του Φώτη Χάγιου

Διαβάστε περισσότερα

Δρόμους ανάγνωσης του αρχαίου δράματος και του ελληνικού τοπίου άνοιξε σε εποχές που δεν ήταν εύκολο ο εκλιπών σκηνοθέτης Mιχάλης Kακογιάννης. O δημιουργός της Στέλλας και του Aλέξη Zορμπά, ανήκει στη μικρή ομάδα των μεταπολεμικών σκηνοθετών που έφεραν στη χώρα τα ευρωπαϊκά καλλιτεχνικά ρεύματα.

 του Θανάση Σκαμνάκη 

Διαβάστε περισσότερα

Συνέντευξη στον Μιχάλη Παπαμακάριο

Γνωρίσαμε το συγκρότημα των Rebel Diaz στις εκδηλώσεις των Αναιρέσεων, διαπιστώνοντας από πρώτο χέρι ότι πρόκειται για ένα πραγματικά αντικαπιταλιστικό χιπ χοπ σχήμα, οργανικά ενταγμένο στο διεθνές κίνημα. Η συνέντευξη που μας έδωσαν οι αδερφοί Venegas, o Rodrigo (Rodstarz) και ο Gonzalo (G1), κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Αθήνα δείχνει με χαρακτηριστικό τρόπο τι σημαίνει πολιτικά ενεργός καλλιτέχνης στις μέρες μας.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Δημήτρης Αποστολάκης μιλάει εκ μέρους των Χαΐνηδων , με αφορμή το νέο διπλό τους άλμπουμ Αγροκτηνοτροφικά και μητροπολιτικά. Εκτός από μουσικός , συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σπουδαίους στιχουργούς και τους διανοούμενους της εποχής. Αναζητεί το ωραίο. Δεν ξεχωρίζει την τέχνη από την επιστήμη, τη ζωή και την πολιτική. Οι Χαΐνηδες θα παίξουν στο Φεστιβάλ Αναιρέσεων , το Σάββατο 4 Ιούνη, στην Αθήνα.

Συνέντευξη στη Μαριάνθη Πελεβάνη

Διαβάστε περισσότερα

Σπούδαζε στην Κρήτη όπου συνάντησε τους Χαΐνηδες και συμμετείχε στον πρώτο τους δίσκο το 1991. Το 1995 ηχογραφεί τον πρώτο προσωπικό του δίσκο, το Παραμύθι με λυπημένο τέλος. Από «τα μπλουζ της άγριας νιότης» στα φοιτητικά ροκ και, σιγά σιγά, μέσω της κρητικής παράδοσης, στο έντεχνο. Στα τραγούδια του συνυπάρχουν το κλασικό ροκ με την ελληνική ποίηση και οι κρητικές δοξαριές με τα ηλεκτρικά σόλα. Πλέον υπάρχει και θυμός, αφού «έχουμε πόλεμο» όπως λέει. Ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης θα εμφανιστεί στις Αναιρέσεις, μαζί με τους Χαΐνηδες, το Σάββατο 4 Ιούνη.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΠΕΛΕΒΑΝΗ

Διαβάστε περισσότερα

 Στο παρόν αφιέρωμα, επιλέγουμε συνειδητά να καταγράψουμε δίσκους οι οποίοι δείχνουν ξεκάθαρα την πολυμορφία που έχει αποκτήσει πλέον η εγχώρια μουσική δημιουργία στο χώρο που καλύπτει ρεύματα και αισθητικές πέραν του παραδοσιακού λαϊκού μας τραγουδιού. Υπάρχει λόγος για αυτό και δεν είναι άλλος από την ελευθερία με την οποία εκφράζονται μια σειρά από νέους μουσικούς και συγκροτήματα, ελευθερία η οποία έχει μετασχηματίσει σε μεγάλο βαθμό αυτό που καλείται Ελληνική μουσική παραγωγή, παρά την συνεχή προσπάθεια των κυριάρχων ΜΜΕ να αποσιωπήσουν το φαινόμενο. Επίσης καταγράφεται μια ακόμη σημαντική τάση. Η συντριπτική πλειοψηφία των δίσκων που παρουσιάζονται είναι αποτελέσματα ανεξάρτητων ετικετών είτε των ίδιων των μουσικών είτε δημιουργικών ανθρώπων και ομάδων που αγαπάνε τη μουσική. Τα φαινόμενο αυτό πια δεν περιορίζεται σε όσους από άποψη και ιδεολογική τοποθέτηση επιλέγουν την ανεξαρτησία από το σύστημα των μεγάλων δισκογραφικών, αλλά μεσούσης της κρίσης αγκαλιάζει ευρύτερα τμήματα και με τη σειρά του ως δημιουργικό φαινόμενο δείχνει την δύναμη της ανεξάρτητης δημιουργίας και διανομής στη νέα φάση και τις μέχρι τώρα «υπόγειες» καλλιτεχνικές διεργασίες σημαντικών κομματιών, κυρίως της νεολαίας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ

Διαβάστε περισσότερα