Διαφήμιση των βρετανικών σιδηροδρόμων, 1907. |
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ
Την ίδια μέρα που η Ελλάδα αποφάσιζε την κατάργηση δεκάδων δρομολογίων, η εφημερίδα Γκάρντιαν έγραφε για ένα σχέδιο επαναχρησιμοποίησης αχρηστευμένων σιδηροδρομικών γραμμών στη Βρετανία ή και δημιουργίας νέων ενόψει της… κλιματικής αλλαγής. Τα πιο θερμά καλοκαίρια και οι δριμείς χειμώνες υπαγορεύουν τον επανασχεδιασμό των δρομολογίων των επιβατικών τρένων, λαμβάνοντας υπόψη τις πλημμύρες, τις ενδεχόμενες καταρρεύσεις γεφυριών και άλλα παρόμοια εμπόδια, αλλά και την αυξανόμενη ζήτηση στον εσωτερικό τουρισμό. Με άλλα λόγια, ένα σύγχρονο, γρήγορο και ασφαλές σιδηροδρομικό δίκτυο λειτουργεί σαν κίνητρο για την ανάπτυξη.
Στην Ελλάδα τα τρένα θυσιάζονται στο βωμό της αυτοκινητοβιομηχανίας, του πετρελαίου και των ιδιωτικών κατασκευαστικών εταιρειών. Η κυβέρνηση αυξάνει την τιμή των διοδίων και της βενζίνης και παραχωρεί κίνητρα για αγορά ΙΧ αυτοκινήτων και, ταυτόχρονα, υμνεί την πράσινη ανάπτυξη.
Εκτός όμως από τα ζημιογόνα δρομολόγια, υπάρχουν και οι ζημιογόνοι άνθρωποι, οι πλεονάζοντες, οι περιττοί, υπάρχουν και τα ζημιογόνα σχολεία που πρέπει να συνενωθούν, οι ζημιογόνοι εργαζόμενοι, ασθενείς και συνταξιούχοι. Κοντά σ’ αυτούς και οι ζημιογόνοι μετανάστες – όχι αυτοί που περνούν τα σύνορα, αλλά εκείνοι που έχουν εργαστεί εδώ, που έχουν συμβάλει στην οικοδόμηση της πάλαι ποτέ «ισχυρής Ελλάδας», αλλά εξακολουθούν να θεωρούνται παράνομοι. Ήταν ημινόμιμοι όσο μας βόλευαν, όσο τους απορροφούσε η μαύρη αγορά εργασίας, αλλά τώρα πετιούνται σαν άχρηστες λεμονόκουπες, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες εργαζόμενοι.
Ένα ζημιογόνο δρομολόγιο γίνεται η ίδια η ύπαρξή μας σε μια εποχή που η τεχνολογία και η επιστήμη θεωρητικά επιτρέπουν σε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν, σε όλους τους ανθρώπους να ζήσουν.
0 Τοποθετησεις:
Δημοσίευση σχολίου